بسم ا... الحکيم

براي شکسپير بودن يا نبودن مسئله بود، و براي من چطور بودن...

حلِ مسئله شکسپير ساده بود... هملت بايد بينِ مرگ و زندگي، بينِ حقيقت و دروغ، تصميم مي گرفت... ولي من بايد بين هزار مصلحت، توجيه و وظيفه، راهِ چگونه بودن رو پيدا کنم... راهي که به خاطر اون خلق شدم، مسيري که من رو به معناي عبوديت مي رسونه يعني همون تنها دليلِ بودنِ من، يعني اون چه که من رو به معرفت امام زمانم مي رسونه تا به مرگ جاهليت نميرم...

مسئله شکسپير در کمتر از دو ساعت نمايشنامه حل شد، ولي مسئله من هنوز نه...

مي_­­­­­دونم اين که هستم، حالا، اين جا، اين طور، با اين توان و استعداد، با اين شرايط، بي خودي نيست، چون خدا حکيم است و کار بي خودي نمي کنه و به کسي که بايد مسيري را طي کنه توشه بي­خودي نمي­ده...

مي­دونم واسة کارِ خاصي خلق شدم و فرصتِ امروز براي کاري زمين مونده است که تا من براي انجامش قيام نکنم، روي زمين مي مونه...

مي دونم واسة روشن شدنِ مسير و پيدا کردنِ راه، بايد از مصلحت­ها و عادت هاي زميني هجرت کرد تا بشه تو مسيرِ انسان شدن جهاد کرد...

 براي حل مسئله  اين ها رو مي دونم، هرچند هنوز مسئله حل نشده... مسئله اي که بايد حل بشه و براي حلش بايد زندگي را سخت گرفت، حتي اگر همه چيز سخت بشه...

                                      چون اين سختي به هزار سادگي حماقت مي ارزه...                                  

 

 

 

---

 

 

امام حسن عسگری علیه السلام میگن: الوصول الی الله سفر لایدرک الا بامتطا اللیل

امتطا یعنی در شب سفر کردن

آفتاب پرست زود رنگ محیط میشه، یه دفه جوگیر میشه و همون جوری میشه که شرایط اقتضا کنه بدون اینکه فکر کنه چرا، بدون اینکه دلیل و توجیهی داشته باشه، رنگش عوض میشه،فقط به دلیل اینکه محیط اون رنگی است....
از اینکه یه روز آفتاب پرست بشم میترسم، از اینکه  رنگم صبغه الله نشه، از اینکه مثل آفتاب پرست زمینگیر و خزنده بشم، و نه مثل آفتابگردون دنبال جهت نور... میترسم و میدونم اگه نور آسمانها و زمین دستم رو نگیره هلاک شدنم حتمی است....
یا علی....والسلام