گاهی چیزی راه گلویم را می گیرد.. نفسم به شماره می افتد٬ ضربان قلبم تندتر می شود٬ پشت پلکهایم داغ می شود و چیزی دلم را می لرزاند... حوصله حرف زدن ندارم و از آن بدتر حوصله سوال و جواب دیگران را... از روزمره زندگی گریزانم و حتی آرامش برخورد با شیرین کاری ها و شیرین زبانی های دخترک را هم ندارم...

دلم بهانه ای برای گریستن می خواهد و تا دیگر مجبور نباشم بابت اشکهایم جواب پس بدهم...

برای دل تنگم هزار دلیل دارم و هیچ دلیلی ندارم... شاید هم تنها دلیلش تغییر چند هورمون ناچیز باشد و دیگر هیچ...

کاش باران می بارید...

نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم آبان 1390ساعت 23:51 توسط آدمی که نمی خواد آفتاب پرست باشه|